Көп жыл бұрын Хэйроку деген шаруа болыпты.
Бір күні оған көршісі Гомбэ деген борсық келді.
– Сәлем, Хэйроку, хал қалай? – деді ол.
– Жақсы. Өз халың қалай?
– Жаман емес.
– Не айтасың? – деді Хэйроку.
– Сен өмірде неден қорқасың? Соны білгім келеді.
– Мен бе? – Хэйроку ойланып қалды.
Борсық текке сұрап тұрған жоқ. Алдағысы келеді.
– Өмірде мен бөлкеден қорқамын, – деді Хэйроку.
Борсық бөлке сатып алды. Хэйрокудың үйіне жақындады.
Сосын бөлкелерді терезеге лақтырды. Өзі ағаштың артына тығылып қарап тұрды.
Бірақ Хэйроку бөлкелерден қорықпады, айқайламады. Керісінше, ол бөлкелерді жей бастады.
«Хэйроку мені алдады, мен де оны алдаймын», – деп борсық үйіне кетті.
Түнде борсық Хэйрокудың күріш алқабына келді. Айналадан тастарды жинады.
Тастарды күріш алқабына лақтырды. Таңертең алқап тастарға толды.
Хэйроку алқапқа келді. Алқап толған тас.
Ол бәрін түсінді. Бұл борсықтың ісі. Сосын ол:
– Қандай бақыт! Қандай тамаша! Рахмет, менің қамқоршым. Енді алқапты үш жыл тыңайтпаймын. Тастан артық тыңайтқыш жоқ, – деп айқайлады.
Келесі күні Хэйроку алқапқа келсе, тастар жоқ.
– Шаршадың ғой, Гомбэ, – деп Хэйроку жымиды.
